Μικρή Ζημιά.

Έπεσα από κτίριο 22 ορόφων.
Άσχημη πτώση.
Τα σημάδια ,
άλλαξαν χρώμα με τον χρόνο.
Κόκκινα,πορτοκαλί,κίτρινα.
Μετά χάθηκαν.
Για να ξεχάσω,
συνταγή γιατρού:
Να σπάσεις καθρέφτες.
Να κόψεις φωτογραφίες.



Μετάνοια.
Μπράβο, μου λέει,
Τι να την κάνω;
Σωστά.
Αλλά πραγματικά,λυπάμαι.
Να ανοίξει η γη
και να κλειστείς
κάπου πολύ βαθιά.
Να αισθάνομαι πραγματικά,
εδώ που ανήκω.
Αυτό θέλω.
(ψέματα;)

Είμαι σε ένα
μικρό δωμάτιο
και τα τούβλα κλείνουν γύρω μου,
κάθε μέρα,
λίγο περισσότερο.
Χτυπάω τους τοίχους,
τους σπρώχνω προς τα πίσω.
Μια μέρα,
χάθηκε το μπαλκόνι
και την επόμενη,
έφυγαν και τα παράθυρα.
Ξέρω οτι θα
πεθάνω από ασφυξία.
Απλώς περιμένω.


συνταγή φίλου:
Να κάψεις αναμνήσεις.
Πώς, ρωτάω.
Χτύπα το κεφάλι σου στο τοίχο.


[Κάνατε όλοι σας λάθος.Ο χρόνος περνάει και χωρίς να ξεχνάς.Πονάει λιγάκι μονάχα.Μικρή η ζημιά.
Όταν επιτέλους,
βγαίνω από το δωμάτιο,
ξαπλώνω στο γρασίδι με ανοιχτά τα μάτια.Μπορώ να αγγίξω τον ήλιο με τα δάχτυλα.Τα σύννεφα τρέχουν πολύ πιο γρήγορα.Γρήγορη εναλλαγή εποχών.Κόσμος συναρπαστικός.Θα σου πω,πως όλες οι στιγμές ήταν πολύτιμες:κανένα αστείο δεν πήγε χαμένο.Γελάω πιο ελεύθερα,τώρα,όχι το γέλιο το συγκρατημένο για να μην παρεξηγούμαι,αλλά εκείνο το δυνατό,που σκάει στους τοίχους και επιστρέφει.
Σαν ΗΧΩ.Ακριβώς,σαν Ηχώ.]

Απομυθοποίηση

Ακολουθώ τις γραμμές
ανάμεσα στις πλάκες
του πεζοδρομίου.
Σβησμένες σελίδες
στην άκρη του δρόμου.
Καμένες νότες.
Ψάχνω παντού σημάδια.
Παίζουν τα σχήματα
με τα μάτια μου.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο.
Άλλα δυο.
ΦΤΆΝΕΙ.
Είναι γελοίο.
Αυτή είναι η Ζωή,
τώρα.
Άλλες φορές δεν υπάρχει καν δρόμος.
Ή υπάρχει ένας μικρός χωμάτινος.
Βρέχει και γεμίζει λάσπες:
Τον σιχαίνομαι.
Περνάω μέσα από τις λακκούβες,
χωρίς να σκέφτομαι.
Δεν σκέφτομαι.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί.
Ρωτάς από απλή ευγένεια.

Είναι κάτι μικρές φορές
που όλα τα αστέρια ενώνονται σε
ένα.
Μετά αυτό γίνεται φεγγάρι,
εκρήγνυται
και τα κομμάτια του,
με διαπερνούν.
Όχι εσένα.
Μόνο εμένα.
Παντού,
αίμα
και χαμένος χρόνος.
χαμένος;
ναι χαμένος.
Γιατί ήταν λίγος.


Έχεις γεύση σαν
φλούδα πορτοκαλιού.
Στα χέρια σου χωράνε 3000 αστέρια.
Το σιχαίνομαι.
Κόβω το σώμα σε τρία σημεία.
Δεν είναι μαγικό τρικ.
Μετά θα μείνει έτσι.
Τώρα,από απόσταση,
απογυμνώνω τον μύθο.
Και για να σου
απαντήσω,
Δεν ήταν αυτή η ευχή μου.
Δεν ήταν.
Αυτό
Είναι
σκέτη,

απογοήτευση.

Ζήσε το.

[υπότιτλος:γράμμα συμπαράστασης Νο.23]

Λίγο πριν πηδήξεις
από την άκρη του βράχου,
κόβεις ταχύτητα.
Πάλι,
Μένεις πίσω,
3000 βήματα.
Δυο κουταλιές νερό,
σε πνίγουν.
''Φυσιολογικό''.
Για ποιον;
Θέλω να
Ακολουθείς τα άσπρα σύννεφα των
αεροπλάνων
να ανακαλύπτεις την χώρα του
ποτέ-ποτέ
σε άδεια κουτιά παπουτσιών.
Να διώχνεις άμμο με το ξυπόλυτο
σου, καλοκαιρινό
περπάτημα.
Όλα αυτά,
δεν είσαι εσύ.
Ανώνυμος.
Θα μείνεις Βαρετός,
στην Βαρετή εναλλαγή των δευτερολέπτων.


Αυτή τη στιγμή,
Απλώνω τα χέρια μου.
250 χιλιόμετρα την ώρα.
Όλα είναι πιο γρήγορα.
Πιο όμορφα.
(Πάντα εν κινήσει.)
Θέλω,
να ζωγραφίσεις τα 3.000 χρώματα
που προσπερνώ.
Σε παρακαλώ.
Θέλω να τα δεις.
Να πιάσω στα μάτια
σου,
κάτι σαν πολύχρωμη λάμψη,
όταν γέρνεις το κεφάλι πίσω στον ήλιο.
Να κάνεις τον χρόνο
να σταματήσει,
μαζί μου.



Φοβάμαι όμως,
θα γεράσεις
πριν
προλάβεις να μεγαλώσεις.

Underwater.

Υγρά λιβάδια,
λαμπτήρες στον χωμάτινο δρόμο,
αστερόσκονη.
Στα χέρια σου κρατάς τον κόσμο
ολόκληρο.
Εκτός από εμένα.
Εγώ ξοδεύω λίγες στιγμές,
ως ένοικος,
στα μάτια σου.

Τίποτα αξιοπρόσεκτο.
Τίποτα ιδιαίτερο.
Τίποτα.
(ψέμα στο ψέμα)

Το άρωμα σου,
χαράζει το δέρμα μου
και είναι ευφορία.
Ελευθερία.
Ελαφρύς κόσμος.
Κόσμος που επιπλέει.
Τα δέντρα αγκαλιάζουν
το νερό.


Τόσο κλισέ!
Αλλά,
αλήθεια,
τα μάτια σου πνίγουν το δωμάτιο.
Ένας νέος παράδεισος.
Χρυσοπράσινος,
σαν παραλία.
Μισώ την επιφάνεια
και το οξυγόνο.
Ασφυκτιώ,
για λίγα δευτερόλεπτα.
Η στιγμή σαν
καλοκαιρινό κύμα,
σκάει και χάνεσαι.
Underwater.
Ερωτεύομαι στιγμές
και

πνίγονται.

Year '08.

Μελωδία πολυακουσμένη.
Αυτό δεν είναι το τέλος.
Κόβουν τα δάκρυα τις
καμπύλες της πλατείας
σε
Νέα σχήματα.
Νέα.
Νέοι άνθρωποι.

Έξω απ' τα νερά μου,
στριφογυρίζοντας
τόσο γρήγορα
που όλοι γίνεστε λάμψεις
και τρένα που φεύγουνε.
Μην φεύγετε!
Πιο κοντά στο κέντρο
αυξάνεται η ταχύτητα.
Σήμερα είναι η μέρα.
Φιλιά μέντας,
φλόγες βανίλιας,
εκτοξεύομαι.
Σήμερα.
Πιο ψηλά άλματα,
τρέχω γρηγορότερα.
Γυρνάω το δέρμα μου ανάποδα.
Τα δάχτυλά μου φιλάνε δορυφόρους
και υπόγεια ρεύματα.

Φέτος,
μόνο για μια χρονιά,
όλα ή τίποτα.
Carpe diem.
Η ανάσα μου χτυπάει στα αυτιά
και επιστρέφει .

Το λεωφορείο των ονείρων.
Συνεπιβάτες,
όλοι,
αξέχαστοι.

Πορτραίτα γυναικών

Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά.
Τα μαλλιά της,
είναι άπειροι δρόμοι
που μπλέκονται με τα σύννεφα.
Ελεύθερα,
στον αέρα.
Το σώμα στον αέρα.
Μισεί τις απαγορεύσεις και αγαπάει
τα τραγούδια και τα κύματα.
Απαγορεύσεις ,
στην κορυφή του κόσμου,
δεν έχουν νόημα.
Speeding βαγονάκια
του λούνα παρκ, οι μέρες.
Η Πτώση δεν πονάει,
είναι διασκεδαστική.




''Με συγχωρείς,
για όσα ένιωσα
παραπάνω"
-Τι λες μικρή!
Πρόσεχε...
Μην χαρίζεσαι.
Κόψε τα σεντόνια
και βάψε τα κόκκινα,
πράσινα,
κίτρινα.
Κόψε τις μέρες ,
σε 1000 μικρά κομματάκια.
Κάνε τα χάρτη
και ταξίδεψε.


''Σ'αγαπώ και αν
θα το ήθελες,
σου ανήκω"
του ψυθιρίζεις.
Είμαστε όλες
ακροβάτισσες σε δέσμες φωτός,
κομφετί στον αέρα
ή αλυσίδες στον τοίχο.
Όμορφες τσουκνίδες.
Άλλοτε ντυμένες στα μαύρα άλλοτε
στα ροζ.
Μας ανήκει ο κόσμος
και

του ανήκουμε.





[αφιερωμένο στην Μαριλένα]

Debate.

Ατμόσφαιρα.
Μην λες μεγάλα λόγια
μου είχες πεί.
Εγώ καταπίνω τις λέξεις μου,
ακόμη.
Όμορφα ψέμματα.
Με διορθώνεις.
"Τα ψέμματα είναι πάντοτε όμορφα."
Σχεδόν.
Είτε ζωγραφίζεις στον
ουρανό με
τα δάχτυλα
σαν πεντάχρονο,
είτε είσαι "το μπαλκόνι
στο τρίτο σύννεφο",
πάντα
είσαι κάτι πάνω από εμένα.

Το γκρι δεν είναι ένα χρώμα μονάχα
Το λένε τα μικρά παιδάκια
με τα γλειφιτζούρια φράουλα
και οι άγνωστοι που
ρωτάς στον δρόμο
για να βρεις το δίκιο σου.
Ανόητε.
Αντικρούεις ότι λέω.
Είσαι η φωνή
κάποιας λογικής
που καίει γέφυρες.
Με μπερδεύει.
Έχω δίκιο
"ΑΚΟΥΣ;"
Όχι,
όχι,
όχι.
Μου κάνεις τη ζωή δύσκολη.
Δύσκολη, όμορφη ζωή.
Ζωή,
όπως και να χει.