Γράμμα στη βροχή.

Στην παλάμη σου δυο τρεις σταγόνες
δεν θα τις αφήσω να σ'αφήσουν.
Ταξιδεύουν στην παλάμη σου
σαν το μικρότερο μου ψέμμα
"Οχι"
Δεν φεύγω.
Όχι αυτό το μικρό απόγευμα.

στην στάση απόγευμα αργά,
που το φως βυθίζεται
πίσω από το γυάλινο κάστρο,
ένα μικρό συννεφάκι
και μια σταγόνα.
Όχι η μικρή φθινοπωρινή καταγίδα,
μα οι μελωδίες στα ακουστικά σου
σε πνίγουν.
Θάνατος των στιγμών
και όλες οι ρόδες γράφουνε
φράσεις και ονόματα.
Μια κυρία στα μαύρα
"μην θρηνείς τα όμορφα"
Λέξεις στο πίσω μέρος μια κάρτας
Διάβασε την.
Ξανά.
Το λεωφορείο να μην έρχεται
και το άρωμα σου να μπλέκεται
με το νερό
και να θυμίζει.
"Τα πιο όμορφα πράγματα
στις πιο σκληρές σου ώρες"

Το πάνινο ζευγάρι παπούτσια
βαρύ κάνει το βήμα σου
Και την παραμονή σου στην στάση να χαιδεύουν
μικρές,γλυκιές ανασφάλειες.
Ακους τις φωνές πάλι να στροβιλίζονται
γύρω από καταστάσεις.
Τα γράμματα σου
στο πίσω μέρος μια κάρτας.
Διάβασε την
Ξανα.

Στο τέρμα του λεωφορείου
τα όνειρά σου
περιμένουν
δυο τρείς λέξεις σκληρές
πραγματική να την κάνουν.
Τα μαλλια βρεγμένα
το χαμόγελο υγρό.
Άκουσε τις φράσεις σου,
Πριν το βρεγμένο γραμματοκιβώτιο αγγίξεις
και τα χρώματα
από το πιο όμορφο ουράνιο τόξο
-λέξεις
γλυστρίσουν
στη σχισμή.

στην παλάμη σου σταγόνα
δεν θα την αφήσω να σ'αφήσει.