Χάρτινο καράβι.

Ένα μικρό τραγουδάκι
να ξεφεύγει από μπλέ γραμμές
Και σπασμένα μολύβια.
Να ξεφεύγει από τα χείλη μου σαν κραυγή,
και από απόκρυμνους γκρεμούς,
άμμο να γεννάει.
Μουρμουρητό
επειδή οι σκέψεις πρέπει να είναι σιωπηλές
και ας μην χορταίνει
η αυγή την παιχνιδιάρικη λαλιά τους.
Ας μην χορταίνει η ψυχή σου με αυγή.
Δεν κλείνει "επίσης" ούτε "στη συνέχεια"
η ξέφρενη αυτή παρέλαση ιδεών.
Ούτε τελείες ανούσιες.
Και ένα μικρό παιχνίδι να δούμε
ένα παζλ παράξενο αν να λύσεις μπορείς.
Στα χέρια ανάμεσα αναπνέει ο ψίθυρος του δάσους
και τη σελίδα μου,
καράβι την φαντάζομαι
τα ποταμάκια στις ακρες του δρόμου να σχίζει
χωρίς να πονά.
Κυλάω σε όλες τις λέξεις που τόσο φοβάμαι να λεω.
βυθίζομαι.
-Όχι σε κάποια ένδοξη λαμπρή
ναυμαχία.
Εγώ και οι σκέψεις μου,
μικρό χάρτινο καράβι.

Έτσι απλά,σαν παιδικό παιχνίδι
στου ήλιου σαν την ζάλη,

Βυθίζομαι.








......