σε παρακαλώ,
τον ύπνο τον φοβάμαι.
Άσε τις σκιές παιχνίδια να σκαρώνουν
στον τοίχο που ακουμπάει το μαξιλάρι μου.
Φοβάμαι τον ύπνο τον μεγάλο,
ένα μικρό κεράκι άναψε
ή το παλιό πορτατίφ,
σε παρακαλώ.
Αν το σβήσεις,
φοβάμαι,
όταν ξυπνήσω την αγκαλιά σου πια,
δεν θα θυμάμαι
πόσο όμορφο το πρόσωπο σου φαίνεται
στον ήλιο του δρόμου με τα δέντρα.
Μην μου κλέψεις ούτε μια αχτίνα.
[Πριν κοιμηθώ παραμύθια θα σκαρφιστώ
για τις ρωγμές στον απέναντι τοίχο,
θα φανταστώ πως σε ένα τεράστιο άσπρο αερόστατο,μέσα,
γίνομαι ένα με τα σύννεφα,
την ιστορία του κόσμου θα σχεδιάσω από την αρχή
και για κάθε μελωδία που στο μυαλό μου εισβάλει,
στίχους νέους θα βρώ να με εκφράζουν καλύτερα.
Όταν τα αντικείμενα του δωματίου αυτού,
με τα μάτια μου τα χαιδέψω όλα,
τότε θα κοιμηθώ.
Μην μου σβήνεις το φως λοιπόν.]
Δεν θα θυμάμαι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου