ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ

Σε λέξεις με γράμματα αδειανά,
πάλι,
βρίσκω τον εαυτό μου εγκλωβισμένο.
Προτροπές ανούσιες,
αφιερώσεις που τίποτα δεν σημαίνουν.

ένα όνειρο πάλι-
Μια μικρή τουλίπα.
Όχι,λάθος.
Ένα λιβάδι με τουλίπες
και στην άκρη του ένα παγκάκιβρεγμένο
από την πρώτη φθινοπωρινή βροχή.
Εκεί,
καθισμένοι όλοι μου οι φόβοι,
την θάλασσα λουλουδιών περιμένουν να διασχίσω.
Στα χέρια μου ένα χάρτινο μικρό καραβάκι
από σελίδα τετραδίου.
Στα χέρια τους
ένα μικρό χάρτινο τίποτα,
που όλα τα δάκρυα του ήλιου
δημιουργουν.
[Το χαμόγελο εκείνο της γαλήνης διώξε.
το φοβάμαι.
Με κοιτάζει,
έτσι απλά,
γλυκά,
σαν γιασεμί στο στενό του αυγούστου,
όταν οι χειρότερες σκέψεις που γεννάω
το χτυπούν σαν σφαίρες.
Μου χαιδεύει το βλέμα,
όταν οι βελόνες οι δικές μου
ματώνουν τα μάτια του.
Ούτε ενα δάκρυ να μην δω.
Ούτε ένα.]
Πλησιάζω το παγκάκι
Τα χείλη εκείνα
τα ήρεμα με το χέρι μου πάω να αγγίξω
και το χαμόγελο σβήνεται.
Το μικρο,χαρτινο τίποτα,
χάνεται.

Στο δεξί μου χέρι μια λιμνούλα.
Την πλησιάζω με αργό βήμα.
Κάτω από πάνινα παπούτσια,
λυώνουν οι τουλίπες.
Συγχωρέστε με.
ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ.

ακουμπώ τη σελίδα του τετραδίου μου,
γράμμα διπλωμένο,
καραβάκι μου,
Στην ακτή της λιμνούλας.
Η λιμνούλα,
θάλασσα γίνεται.
Και το γραμματάκι το δικό μου,
που αναπνοή "γαλήνια"
θέλησα να κάνω,
Ξύλινο γίνεται.
Τα πανιά του οι λέξεις μου
και από το νερό παρασύρεται.
Προλαβαίνω να σε δώ στην αντιπερα όχθη
στην αγκαλιά σου να το κρύβεις
και μετά η εικόνα χάνεται.


ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ.
ότι θες.
ότι
θες.
μονάχα σβήσε το χαμόγελο εκείνο
και με ένα δάκρυ το μάγουλό μου χάιδεψε.