Πραγματικοί Ηγέτες.

Της ανήκει το πιο παράξενο
ξύπνημα.
Το στρώμα της τρυπάει το
πάτωμα
κ καταλήγει στην αυλή
ανάμεσα σε λουλούδια
και απότιστο γρασίδι.
Και επιπλέει στον κήπο ατάραχη.
Μαγεμένη από την μυρωδιά
του πρωινού καφέ.
Απλά πράγματα.

Τραγούδι δυνατό και
παράφωνο στην μέση ενός βαγονιού
του μετρό.
μπορεί και Χαρίζει στην ζωή,
soundtrack.
Δεν την είδατε ποτέ
να κλαίει,
γιατί κανένας δεν της έμαθε πως
χρειάζεται.

Ξεφυλλίζει σελίδες
βιβλίων
και γερνά,
Όμορφα.
Γράφει συνέχεια ιστορίες.
Και είναι είτε παζλ,
είτε άσχημα παραμύθια.
Τους έχει αποτραβηγμένους σε
μια γωνία.
Τρομαγμένους,
να περιμένουν το αποτέλεσμα.


Είναι εκείνο το απέραντο μαύρο
πέρα από το σημείο
που δείχνει το δάχτυλό σου
στον ουρανό.
Ή η έξοδος των τούνελ που
κλείνει
για να σε καταπιεί.
Είναι κριτής και παραλία,
το κορίτσι με τα χίλια γράμματα.



Είναι κάθε καθαρή αρχή.
και

επιτέλους,

Για όλους εκείνους που
ικετεύουν για νόημα
είναι το χέρι που θα τους σπρώξει να ζήσουν
την λερωμένη συνέχεια.