Σε αναμονή

Για να γαντζωθείς στο τώρα,
τρεις χιλιάδες προτάσεις και μια.
Και τις πήρες όλες απ' το χέρι.
Σου είπαν πως δεν θα μπορούσες
να φύγεις,
στην μέση ενός καινούριου βιβλίου,
ή ακουμπώντας ένα κομμάτι πολύχρωμο
στο παζλ.
Συνθέτοντας ένα μπουκέτο λουλούδια,
φτιάχνοντας χυμό,
ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα.
Καθημερινή επανάληψη της ιεροτελεστίας.

Χάνεται σιγά σιγά
ο έλεγχος.
Κάποιες φορές,
αισθάνεσαι διάφανη:
οι αχτίδες διαπερνούν το δέρμα σου.
Ρυζόχαρτο,
κάπως έτσι το φαντάζεσαι.
Άλλες
είσαι ο κορμός του
δέντρου
και το σώμα σου γλιστράει μακριά σου
σαν ρίζες.
Και αν γυρνούσε ο κόσμος σου
ανάποδα
τα μέλη σου θα γαντζώνονταν
στα σύννεφα και
θα απομακρύνονταν με ταχύτητες
απίθανες.
Και τότε έβαλες τον έρωτα να σου
ξεριζώσει τον ουρανό
γιατί σε τρόμαζε.
Και το έκανε.
Γιατί έτσι,
αγαπάνε.

Για να σε ζωγραφίσουν στο εδώ,
Σου ακούμπησαν μαργαρίτες
στο μαξιλάρι,
περπάτησαν μαζί σου
μονοπάτια ατελείωτα
στον μικρό κήπο.
Είπαν το ίδιο ανόητο ανέκδοτο
ξανά και ξανά
γιατί κανέναν
σαν εσένα
δεν θα συνόδευε
στα απέραντα ταξίδια
ο απόηχος ενός ασήμαντου
αστείου.


Και δεν έφυγες.