Είναι κάτι πτώματα στο σαλόνι.

(υπότιτλος: παράξενο μονόπρακτο.)

Είναι κάτι μήνες,
περίεργοι μήνες,
που περνάνε κάτω από τον ήχο.
Και εσύ να την ρωτάς
συνέχεια,
αν είναι καλά.
"Ε Λοιπόν δεν ξέρω,"
επειδή

Κρατάει την τελευταία Κυριακή
της εβδομάδας,
σαν να ήταν μια από όλες τις άλλες.
Και όχι η τελευταία.
Γιατί δεν είναι.
Σηκώνει ένα ποτήρι
προς τα μέσα
και διασκεδάζει με ότι δικό σας
βρίσκει εκεί.
Κάνει Πρόποση σε χαρταετό με κομμένο σχοινί.
Προς τα πάνω ή προς
τα κάτω,
το που θα πάει,
δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Είναι απλώς μια κατεύθυνση.
Αλλού είναι που φαίνονται τα σημάδια.

Είναι εκείνη η γρήγορη
αλλαγή του καιρού,
οι μέρες που κυλάνε αργά
και οι μήνες που περνάνε
σε ταχύτητες απίστευτες.
αυτή καλά είναι,
ο χρόνος δεν είναι.
Σαδιστικός,
τον αισθάνεται να κρέμεται
από πάνω τους.
Ένα νεκρό πτώμα στην μέση του σαλονιού.
Αναγκασμένοι να τον παρατηρήσουν.
"Δεν ταιριάζει αυτό το
πτώμα στο σαλόνι μας,
αγάπη μου."

Η χρονική γραμμή,
σας θυμίζει το τέλος σας,
κάπου εκεί,
καμουφλαρισμένο σε μικρή κουκιδίτσα.
Σβήνετε την γραμμή με την γόμα.
Πιάνεστε μαζί από την
ουρά του χαρταετού ενώ φεύγει προς τα πάνω.
Ευτυχία.

Και εκείνη να σε ρωτάει συνέχεια,
αν είσαι καλά.
"Ε λοιπόν δεν ξέρω",
αλλά,
Ας την έκανε κάποιος
να σωπάσει την ώρα που
ξεφορτώνεσαι
τα πτώματα.
Και το κάνεις εσύ που μπορείς.
Επειδή,
Η ευτυχία βρίσκεται στο
Μαζί.