Τότε τώρα.

Να σου μιλήσω για τότε,
που άνοιγαν οι θάλασσες;
Που μάζευες κομμάτια μου,
σαν κοχύλια στα χέρια.
Διάλογοι με συντροφιές παράξενες.
Και παντού φως.
Τι να σου πω
που αυτή τη στιγμή, την τραβηγμένη
στην άσφαλτο, θα την ομορφύνει;
Γιατί όταν είχες βρεθεί τότε,
στο σημείο όπου ήμουν,
οι λέξεις ήταν άπειρες.
Και μιλήσαμε για έρωτα.
Για τα σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα.
Αλλά αυτό,
ήταν τότε.
Να σου μιλήσω τώρα για τι;
Κάπου στη μέση του μπλε
με απλωμένα σεντόνια
και μυρωδιά περγαμόντο,
έθαψα το αίμα μου.
Και τώρα καίει εκεί,
Κυλάει εκεί.
Και δεν ξέρω πως να σε κάνω
να με
νιώσεις.


Παράξενη αλλόκοτη να τριγυρνώ,
ανάμεσα σε παράξενες,
αλλόκοτες μέρες.
Και να σε ψάχνω.
Όχι τόσο από επιθυμία.
Περισσότερο από ανάγκη να σε ενημερώσω,για τα
Πράγματα.
Να σου μιλήσω για τις νύχτες που
έσπαγε ο ουρανός
και τα μπουκάλια ,άδειαζαν σταγόνες,
σε εμάς τους διψασμένους της πόλη τα καλοκαίρια
που έλειπες.
Όχι νερό.
Και αλήθεια, έχω και τώρα κάποιες φορές το
μικρό αίσθημα της δίψας.
Και άλλες...οι στάλες με πνίγουν.
Ασφυκτιώ.
Αλλά ξέχνα το.
Και απλώς μίλα μου
γιατί κουράστηκα.
ψιθύρισε.


Και συμβουλές,
δώσε μου.
Πες μου,
σε εκείνους,
ποιο από τα δυο χέρια μου να δώσω
τώρα;
Γιατί μου είναι πολύτιμα και τα δύο.
Και δεν σου φαίνεται και εσένα λιγάκι
παράλογο το αίτημα τους;
Και σε εσένα πες μου
τι να δώσω.
Πες μου τι ώρα είναι.
Να σου μιλήσω τώρα για τι;
Μίλα μου για τα
δευτερόλεπτα.