Α όπως αδιόρθωτος.

ένα διαφορετικό είδος,
λάμψης.
cambiamento.
Αυτό χρειάζεται.
Βλέπεις οι τοίχοι σου είναι μοιρασμένοι
σε δυο αποχρώσεις:
Κόκκινοι και άσπροι.
Βαρετοί.
Αγόρασες
ένα καινούριο πορτατίφ,
γιατί το παλιό χάλασε
Και είπες δεν μπορείς να κοιμηθείς στο
σκοτάδι.
Αλλά είναι ίδιο ακριβώς.
Το τοποθέτησες απέναντι από
τον τοίχο.
Κάθε βράδυ
είσαι στη μέση μιας βαρετής
χορογραφίας σκιών.
Και σχεδόν ακούς τα βήματά τους.
Και κοιμάσαι ήσυχος.

Ένας διαφορετικός ήχος.
Σαν την δική σου φωνή υψωμένη.
Alto.
Σε άλλη γλώσσα.
Συναισθήματα δεμένα με σχοινάκια σε
γραμματικούς Κανόνες ,
που μαθαίνεις από την αρχή.
Αυτό χρειάζεται.

Ένα νεο ταξίδι.
Περιπλάνηση σε μια γη
που τα δέντρα θα
γαντζώνονται με τις ρίζες τους
από τα σύννεφα.
Ανάποδα.
Μπορεί να χρειάζεται και αυτό.
Ή μπορεί και όχι.


Η αλήθεια είναι πως
Χτύπησες τοίχο.
σε ακούω κάθε απόγευμα,
που ξύνεις τον σοβά.
Απελπισία.
Ανάγκη για αλλαγή.
Μάλιστα. Αναγνώριση.
Το Α. βήμα προς την αντιμετώπιση του
προβλήματος.

Μια βαλίτσα
είναι το Β. βήμα.
Μια βαλίτσα και
arrivederci.
Να τι Χρειάζεται!


υποσημείωση:
Μπορείς να την προμηθευτείς
και σε ασπροκόκκινο,
Αν επιμένεις.

Travel guide

Είναι φτιαγμένο
από χοντρές κλωστές,
με κρυστάλλους πράσινους.
Μικρές καρδούλες,
δυο,
μπλεγμένες
Κοιμόταν κάτω από
το
στρώμα,
πριν την επανεύρεσή του.
Σαν να έκοψα το ταξίδι του
στην μέση.

Κόντρα με το φως.
Οι αχτίδες
μέσα από τα γυαλάκια φοράνε
πράσινα φορέματα.
Δεν νομίζω να έχει αγαπηθεί θέαμα
περισσότερο από αυτό
εδώ.
Δεν είναι απλό.
Είναι μια βόλτα κάτω από την θάλασσα,
εκεί που το χρώμα της επιφάνειας
παίρνει κάτι από τα φύκια.
Ύπνος κάποιο χειμώνα στο γρασίδι,
αγκαλιά με το κρύο.
Είναι η άνοιξη στο ξύλινα παγκάκια
του πάρκου.
Σχέδιο πάνω σε μια ροζ πολυφορεμένη
μπλούζα μου
που μοιραζόμαστε.
Δεν είναι απλώς εικόνες.
Όχι, δεν είναι καθόλου
απλό.

Και κάτι μου ψιθύρισε
πως οι αλήθειες μου
επαναλαμβάνονται.
Μέσα από λέξεις και τις συνώνυμες τους.
Αίσθημα ντροπής.
Τελικώς,
δεν νομίζω πως
είναι κακό.
Οι πράσινες κλωστές στο χέρια μου
με τον καιρό,έκαναν τους
φόβους μου άχρωμους.
Και από πάνω μου περνάνε μόνο
όμορφες εικόνες.
Και ημέρες.
Το δώρο της
ηρεμίας.

Πάνω στον καρπό μου
δεμένο το ομορφότερο χαμόγελο,
έτσι ακριβώς όπως μου το χάρισες.
Συνέχεια ταξιδεύω στα χρώματά του.
Γενικότερα,
συνέχεια,

ταξιδεύω.
Δεν χρειάζεται να
είναι
οι γραμμές μου,
κάτι παραπάνω.
Ίσως και να
είναι
τόσο απλό.

Πρωταγωνιστής τηλεοπτικού σίριαλ.

Σαν να τρως το πορτοκάλι
με την φλούδα.
Κάτι πικρό
και περίεργο.
Καις την γλώσσα.
Τα παντζούρια έγιναν από
γαλάζια,
κοκκινόμαυρα.
H μουσική υπόκρουση σε ρόλο εκτελεστή.
Βασανιστήρια με
όμορφες μελωδίες.

Αυτό το μικρό αίσθημα
πως ο καπνός από
το τσιγάρο που
άναψαν στο διπλανό τραπέζι θα σε πνίξει.
Σαν κάποιος να χαράζει
τον μαυροπίνακα με τα νύχια.
Ή όπως ο ήχος μπαλονιού που σκάει.
Disturbing.

Δεν χωράς.
Φόρεσες τα χρώματα της αμαρτίας,
μα δεν σου ανήκουν καν εκείνα.
Δολοφόνος χωρίς θύμα.
Και δοκιμάζεις 3.000 διαφορετικές μάσκες,
Όπως όλοι οι κακοί υποκριτές.
Όχι,
δεν το θέλω το αυτόγραφό σου.
Δεν είσαι τίποτα το
αξιοπρόσεκτο.
Είμαστε άλλοι 3.199.999 και είσαι


και εσύ.
Από το on στο off με μεγάλη ευκολία.

2 μείον 1

Ανακατεύεται το στομάχι.
Ξέρεις,
στο μυαλό παίζει συνέχεια
η ίδια μελωδία.
Soundtrack στιγμών.
Πάντα.
Δηλαδή,όχι ακριβώς
πάντα.


Ξέρεις,
σε φαντάζομαι στο χείλος ενός
γκρεμού,
με χέρια ανοιχτά σαν φτερά
και εκατομμύρια πεταλούδες να
ξεφεύγουν από τα δάχτυλα σου.
Φαντάζομαι πως υπάρχει
μονάχα ένας δρόμος.
Και οδηγεί,
μονάχα εκεί.
Ξέρεις,
ίσως και να μην ξέρεις δηλαδή,
αλλά η Ζωή εδώ τώρα,
δεν έχει χρώμα.
Οι λεμονιές είναι γκρι,
οι λάμπες των δρόμων είναι σπασμένες,
η Πόλη πνίγει τα αστέρια.

Εσύ πάλι είχες ευχηθεί
κάτι διαφορετικό.
Να πάγωνες τον χρόνο.
Αλλιώτικα θα τελείωνες κάτι όμορφο
πριν προλάβει να ξεβάψει.
Ξέρεις,
εγώ κάποιες φορές
εύχομαι να γυρίσω πίσω .
Αλλά πολύ πίσω.
Η γη 3.000 χρόνια
πριν. 4.000.
'Έπειτα περισσότερα.
Να την βλέπω από
ελλειπτική κιτρινοπράσινη κουκκίδα
να πνίγεται σε φλόγες.
Έκρηξη.
Και ακόμη πιο πριν να είναι μονάχα δυο
μικρά σωματίδια.

Δεν έχεις ιδέα,
αλλά,
ο κόσμος συρρικνώνεται,
τα αστέρια πεθαίνουν.
Δεν υπάρχει δρόμος.
Χωρίς ηρεμία.
Ανακατεύεται το στομάχι.
Κάποιες φορές.
Άλλες σαν να το διαπερνά ρεύμα.
Και σχεδόν νιώθεις
το χάδι,από μακριά.
Είμαι δυο μείον ένα.
Χωρίς αέρα.

Χωρίς εσένα.

Ονειροκρίτης

Χθες βράδυ στο όνειρό μου,
στεκόμουν σε κάποια παραλία.
Παρατηρούσα μορφές στην επιφάνεια
της θάλασσας,
Αλλά το νερό ήταν καθρέφτης.
Και όλα τα πρόσωπα
είχαν τα μάτια μου.
Δοκιμή αλλαγής σώματος.
Φόρεσα το δικό σου,
Μόνο για λίγο ,
έτσι για να δω ποια απόχρωση του
κόκκινου βλέπεις εσύ.
Για να δω την δική μου απόχρωση.
Αλλά δεν έβλεπα,
τίποτα.

Πριν λίγες εβδομάδες,
είδα πως είχες γυρίσει
την Ζωή εκεί,
σε ταινία.
Και ήμουν εγώ και κάποιος άλλος
θεατής, έναν Δεκέμβριο,
σε κάποια άδεια αίθουσα.
Αμέσως μετά την προβολή,
πήγα σε κάποιο παράνομο στέκι
μιας άλλης πόλης,
απογοητευμένη,
και έπαιξα το φεγγάρι
στα χαρτιά
αλλά το έχασα.

Έδενα τα κορδόνια μου
μια μέρα και είδα
πως περπατούσα χέρι χέρι
με κάποιον άγνωστο με
παπούτσια ιστιοπλοΐας
Έβαζα την ζώνη μου προχθές
και ξαφνικά θυμήθηκα
να με βοηθάει κάποιος άλλος να το κάνω
και εγώ μικρή
και διαφορετική
(Ίσως και να μην ήμουν εγώ τελικά)
να γελάω μαζί
με τους συνεπιβάτες υστερικά.
Σε μια αίθουσα μύρισα
ένα γνώριμο άρωμα
αλλά η αίθουσα εξαφανίστηκε
και εγώ καθόμουν πλάι σε 3 αστέρια
και ευχόμουν να κρύψω αναμνήσεις


σε όνειρα.
Σε παρακαλώ.
Μην με κρίνεις.

Αναγνώστης ημερολογιών

Ένα ημερολόγιο
πάνω στο γραφείο.
118 μέρες τώρα.
Φοβάσαι να το ανοίξεις,
μην το στεγνό μελάνι
βάψει τα
ρούχα και τα
χέρια σου.
Μην φοβάσαι:
Παραλογίζεσαι.

Σήμερα,
σε μια άθλια συναυλία πάνω στην θάλασσα,
debate.
"Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο" μας είπε.
Μμμ κοίτα,
Αν θες δίνεις 50%
πιθανότητα σε κάθε εκδοχή.
Πάντως,
Η ευτυχία είναι γκρι και
Φοράει μάσκα.
Μάσκα και πούπουλα.
Να το θυμάσαι.


"Ο κόσμος εδώ είναι δικός σου" μου υποσχέθηκε.
Πέρα από εδώ,
τι;
Αλλά εκεί δεν ήσουν ο εαυτός σου.
H κορυφή του κόσμου
άνηκε σε άλλα χαμόγελα,
άλλες κινήσεις.
Θαμμένο Εσύ.
118 βράδια μετά,
Κυλάνε στο ραδιόφωνο,
μελωδίες αφυπνιστικές.
Και αισθάνεσαι βασίλισσα του κόσμου
με μικρές σταγόνες αίματος
στο σκήπτρο της.

"Δεν μπορώ να μην σε έχω
γι' αυτό σε θέλω" έγραψε. αλλά έπειτα,
έφυγε.
Μερικές φορές,
κοιτάς πίσω και είναι όλα ζωντανά.
Τα χρώματα του,
σου κρατάνε το χέρι.
Άλλες είναι όλα,
ψεύτικα.
Και σε πονάει λιγάκι.
Είναι δύσκολο και
όμορφο.
Είναι γκρί,
όπως τα μικρά ξημερώματα.
Και σχεδόν το διαβάζω,
κάτω κάτω,
στην τελευταία σελίδα.
Εκεί που γράφεις_





Nομίζω πως κάθε μέρα
κλείνει με το ομορφότερο βράδυ της
Ζωής μου.

Τέλος σημαντικά ασήμαντων πραγμάτων.

Απόσταση 8 χιλιομέτρων;
τόσο πρέπει να είναι.
Και είναι αλήθεια πως κάποιες φορές,
φαίνεται μεγαλύτερη.
Σε κάθε περίπτωση όμως,
χάνεις το ακριβές σημείο προορισμού.
Είσαι πάντα 8,2
ή 7,9.
Είσαι Λάθος.


Δεν χτυπάει το καταραμένο.
Και περίμενες ώρες.
"Μέρες" με διορθώνεις.
Στην πραγματικότητα,
Τα χαρτάκια του ημερολογίου τοίχου
άρχισαν να σκίζονται από μόνα τους
για να σε γλιτώσουν απ΄τον κόπο.


Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει.
Δεν μπορείς να περιγράψεις,
όσα είχες με ακρίβεια.
Μα ούτε και ακριβώς πως τα έχασες.
Γυρνάς πίσω,
για να μαζέψεις δευτερόλεπτα.
Να δώσεις διαφορετικές ερμηνείες.


Ένα αστέρι πέφτει στο μπαλκόνι σου,
η κούπα σου αχνίζει
συλλαβίζοντας λέξεις.
Το ραδιόφωνο ψιθυρίζει νότες βασανιστικές
κάθε φορά που το ανοίγεις.
Ο τόνος της φωνής σου έχει αλλάξει.
Και δεν θυμάμαι,
πως θα ήσουν αν δεν ήταν έτσι

Μπορεί και να μην ήσουν.

Μάζεψε ένα λιβάδι κόκκινες τουλίπες,
45 κύματα,αστερόσκονη,δωμάτια κάστρων και μπαλκόνια σπιτιών στην κορυφή του κόσμου. Συγκέντρωσε ποιήματα,προφάσεις,υγρές μαξιλαροθήκες,3 ζευγάρια πάνινα παπούτσια.
Δέσε τα σε ένα πακέτο με κόκκινη κορδέλα.
Και όλα αυτά θα είναι
κάτι Μεγάλο.
Όχι ένα εισιτήριο πρώτης θέσης,
για εκεί.
Ένα ωραίο,
Μεγάλο

τίποτα.

Το προφίλ σου ταυτίζεται με
τον αόρατο έρωτα του 8ου χιλιομέτρου.
Το κούρασες.
Delete account.
Και ένα 8,2 καλό είναι.