Καταραμένη πραγματικότητα

Να μπλέκομαι σε 74764 σελίδες
και να χάνω την ουσία
πραγματικών συνομιλιών σε
3D καταστάσεις.
Ποια πραγματικότητα;
Πλάκα θα μου κάνουν.

Χωρίς εξηγήσεις.
Σαν να μπλέκομαι πάλι
στην χώρα των νεκρών
μόλις
2873 μήνες πριν,
που σε έχανα.
Και με γυμνώνουν οι σκέψεις
και βρίσκομαι στην καταραμένη την αμμουδιά
με τους εφιάλτες και το άσπρο πουλόβερ.
Στην άκρη του κύματος,
μόλις που βρέχονται τα πόδια μου
και να πνίγομαι.
Γιατί;
Αυτή να είναι η πραγματικότητα;
Την απορρίπτω και βυθίζομαι στον ήχο.
Ένα ήχο που με φιλάει.
Που με αγαπάει.
"Χωρίς να πονάς"

Να κάνω ένα βήμα πίσω
για κάθε δυο βήματα προς τα μπρος;
Και να ρωτάω τους νεκρούς μου
τι περιμένει
στις επόμενες 62 ημέρες που κυλάνε προς το μέρος μου;
Η ρουτίνα με βγάζει έξω από τα όρια της σκέψης μου.
Βγάλε με από τους τέσσερις τοίχους.
Σε παρακαλώ.



[[Μην μου μιλάτε λοιπόν για πραγματικότητα
όταν αδυνατώ να δω το ίδιο μου το όνειρο]]