Λέξεις που καίγονται σαν σελίδες
σε τσίγκινο κάδο.
Φωνές πάνω από σκιές,
στο δρόμο,
άγνωστες.
Σαν να απλώνεται ένα χέρι και μετά γίνεται
στάχτη.
Και ο αγγελιοφόρος των θεών μου χάνεται.
Ποιήματα σε έναν άγγελο;
Χωρίς φτερά. Χωρίς χαμόγελα
με ματωμένα χέρια να βγαίνει
από μια θάλασσα νεκρά λουλούδια
και βρώμικα πεζοδρόμια.
Ράβω την πληγή
φιλάω τα τραύματα.
Αν είσαι μια ιδέα
τους εφιάλτες διώξε.
Αν είσαι η πραγματικότητα που μου
καίει το χέρι,
φίλα με.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Οι ωραίες γυναίκες γράφουν ποίηση με τόσο αφηρημένο κι εξαϋλωμένο ύφος που αμέσως καταλαβαίνεις ότι έχουν ενοχές για το ότι είναι ωραίες. Και πάνε να δείξουν ότι "μην κοιτάς μόνο το κορμί, υπάρχει και μυαλό".
Πόσο αποπροσανατολισμένοι είμαστε σ' αυτή την αμοιβαιότητα που λέγεται έρωτας!!!!
Αν μπορείς , επισκέψου το blog μου να διαβάσεις λίγους από τους στίχους μου ... θα ήθελα τη γνώμη σου . Πολύ ωραίο αυτό που έγραψες by the way ...
Δημοσίευση σχολίου