Στην επιφάνεια

Είναι θολός ο πάτος
όσο η επιφάνεια;
Πάνω του επιπλέει μια σχεδία χωρίς πανιά.
Σαν σπάσει η σχεδία
δυο χέρια
κρατάνε τα σανίδια
και μια περίεργη χορογραφία στήνεται.
Μου θυμίζει...
-προσπαθεί το φιλί της ζωής να μιμηθεί;
Χωρίς νόημα.
Και αν χάσεις και τα κομμάτια
τα θλιβερά του ξύλου,
τι σου μένει;
Ένα αόρατο καράβι
με πανιά θεόρατα
να το βλέπεις εσύ
που επιπλέει στην επιφάνεια,
από κάτω.

Τελευταία σκέψη:
Αυτό είναι όλο;

Υδάτινος κόσμος.
Αχτίνες που πνίγονται στα φύκια.
Αχνοφαίνονται τα φώτα
κάποιου μπαρ
και τα αυτοκίνητα που τρέχουν
στα έτη.
Θρανία και κενά φύλλα χαρτί.
Αντίστροφη μέτρηση.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ;

Τίποτα όμορφο σε
αυτή
τη θάλασσα τελικά.