Το κυνήγι.

Στην άλλη πλευρά,
είσαι.

Είσαι ο πρίγκιπας στο βασίλειο των
επιφανειακών.
Είσαι,
τα θεμέλια ενός κτηρίου που γκρεμίζεται,
επαναληπτικά.
Απλώς και μόνο για να έχεις διαρκώς
την καλύτερη πρόσοψη.
Μια κοπέλα
με μαλλιά που μυρίζουν φθινόπωρο,
στέκεται στην ταράτσα σου,
αγκαλιά με την πόλη.
Και έπειτα,
σου ξεφεύγει.
Και είναι το όνειρο.
Το ομορφότερο θήραμα.

Κάθε αυγή με άλλη πρόσοψη.
Ο καθρέφτης του Διαμερίσματος 24 σπάει μπροστά
στους λυγμούς της,
γίνεται το νερό κόκκινο,
το ποτάμι παίρνει την μορφή σου,
κυλώντας με ανάποδη ροή.
Είσαι ο εφιάλτης της
που τρέχει γρηγορότερα από τον
χρόνο,
κάθε βράδυ.
Και εκείνη λιώνει, ακίνητη.
Πίσω από κάθε κουρτίνα που κινείται,
την ξυπνάς και την αποκοιμίζεις.
Οι υπόλοιποι δύουμε κάθε μέρα
με τον ίδιο ακριβώς
τρόπο.
Θα σταματήσει να βρίσκεται σε
άμυνα,
όταν σταματήσεις την επίθεση.
Και τότε πως θα υπάρχετε;
Είσαστε ιστορία με χίλιες διαφορετικές καταλήξεις.
Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψω.


Είσαι στην άλλη πλευρά
ενός άλλου νομίσματος.
όχι απλώς στην άλλη όψη,
αυτού που
πνίγεται στην τσέπη της.