Οι χαμένες σελίδες και τα κεράσια.

Μπορείς να υποκρίνεσαι πως
δεν είναι καν εκεί.
Όπως κάνεις με εκείνους
τους μικρούς πόνους
που έρχονται και φεύγουν
όταν κλείνεις την πόρτα πίσω σου.
Και οι συλλαβές καρφώνονται σαν
μαχαίρια στο ξύλο.
Αλλά εσύ βρίσκεσαι στην ασφαλή πλευρά.

Κάποια στιγμή,
Συνειδητοποιείς πως δεν σε νοιάζει.
Είναι σαν εκείνο το βιβλίο το δανεικό.
Σου γλίστρησε από τα γόνατά σου,
το απόγευμα που καθόσουν
στην προβλήτα και έπεσε στην θάλασσα.
Παλαιότερα θα σε πείραζε μα,
Μοναχά σε ενόχλησε που έχασες την σελίδα.
Είναι μια μικρή ζημιά αυτή.
Στροφή στον τρόπο σκέψης σου,
που πήρε το δικό τους τιμόνι.


Είναι και εκείνα τα πρωινά που
οι φράσεις τους φεύγουν σαν στρόβιλοι από
τα τοιχώματα της κούπας με τον καφέ.
Και μηχανικά τον ανακατεύεις με ένα
κουταλάκι,
ενώ δεν έχεις βάλει ζάχαρη.
Απλώς για να σιγουρευτείς
ότι θα εξαφανιστούν.
Και σωπαίνουν για λίγο.

Και φαντάζεσαι πως καταλήγουν κάπου όλες οι
σελίδες από τα βιβλία που έχασες και
τα μικρά κουταλάκια
και τα στιλέτα που σφηνώθηκαν στις κλειστές πόρτες.
Και γίνονται ένας μεγάλος σωρός.
Και ξεχνιούνται στην γη των χαμένων αντικειμένων.
Πέρα και μακριά.

Και σήμερα το βράδυ θα κοιμηθείς ήρεμα,
επειδή μοιάζει σαν να μην συνέβη τίποτα
Σαν κεράσια να κύλησαν
σε μια μικρή λιμνούλα
από αίμα.

Ο πίνακας.

Στον καινούριο πίνακά της,
σώμα ακέφαλο,
πλέει, εκείνος,στην σκοτεινή επιφάνεια
του ποταμού.
Και όποιος στέκεται και
τον παρατηρεί,
φοβάται ότι θα βυθιστεί
πριν προλάβει να τον σχολιάσει.
Κρύβεσαι στο κύμα.
Κρύβεσαι ακόμη και στο χρώμα.
Αληθινά δεν θυμάται
την τελευταία φορά που σε κοίταξε
κάτω από καθαρό φως.
Και ήτανε τόσες φορές.

Ακέφαλο από επιλογή.
Γιατί το χέρι της αυτόματα θα ζωγράφιζε
όλες σου τις γωνίες.
"Πάει καιρός",
θα έλεγε εκείνος.
Και επειδή υπάρχουν μέσα από
την διαφωνία τους,
"ξεχνάς την δύναμη της συνήθειας",
θα έλεγε αυτή.

Ξέρει το περπάτημα,
τον ακριβή τόνο της φωνής,
την μυρωδιά του.
"Έχει όλα τα γνωστά χρώματα
του κόσμου,
σφαλισμένα στο δέρμα του",
σχολιάζει στους σαστισμένους
μπροστά στο έργο της.
"Και είναι κάποια ορισμένα
σημεία,
όπως η γωνία δίπλα στα μάτια,
που σχεδόν γυαλίζουν στις
σκιές,αλλά αυτό δεν το
βλέπετε."
Στην πραγματικότητα,
σκέφτεται,
γυαλίζει σαν πλανήτης από απόσταση.

Και κάποιος από το πλήθος
ρώτησε την ζωγράφο,
αν πάει καιρός.
"Μήνες και ώρες".
Και οι ώρες ήταν σίγουρα χειρότερες.
Πάνε σκιές,
πάει το πανί,πάει και η μελαγχολία ακόμη.
Πέρα από τις υπερβολές,
Πέσανε κεφάλια.

Και όλα πνίγηκαν
στην ανωνυμία.
Και σαν να μου φάνηκε πως τον
άκουσα να φωνάζει μέσα από τον
καμβά,
πως το κρυφτό ήταν η λάθος επιλογή.
Πως ήταν θάνατος.
Αλλά η μπογιά είχε ήδη
στεγνώσει.

baby's a photographer.

Κόκκινα και μαύρα
πούλια σε παράταξη
στο καφέ ταμπλό.
Χυμός ροδάκινο,μπανάνα,
πορτοκάλι,
σε μία γωνιά της Πόλης.
Έχει μια γεύση καλοκαιριού.
Την μελετάει από κάθε οπτική
γωνία.
Και δημιουργεί,
ένα πιστό αντίγραφό της,
για κορνίζα,
όταν του το ζητάει.

Υπάρχει και ένα μικρό σημείο του
πεζοδρόμου,
απ' όπου φαίνονται σειρές
σύννεφων
Σαν βαμβακοφυτείες
στο μπλε
Θα μπορούσαν να το αγγίξουν
και άλλοι,
αν το έβλεπαν.
Δείχνει τη στιγμή,
να πλέει στον ουρανό
και του την
χαρίζει.
Και την τοποθετεί
και αυτή στο κουτάκι με τους
φακούς.

Και πουθενά δεν είναι πιο όμορφα,
από Εδώ,Τώρα.
Και θα ήθελα η εικόνα αυτή
να έντυνε τους τοίχους της πόλης.
Να τους έδειχνα πως είναι το
αλλιώς.
Να αγαπάς σαν φωτογραφία
κολλημένη στον φρεσκοβαμμένο τοίχο,
πάνω από το μαξιλάρι,
σαν μπλούζα πιτσιλισμένη στους
ώμους
από δάκρυα,
σαν φακός,

που αγγίζει όλα
τα όμορφα.

Είναι κάτι πτώματα στο σαλόνι.

(υπότιτλος: παράξενο μονόπρακτο.)

Είναι κάτι μήνες,
περίεργοι μήνες,
που περνάνε κάτω από τον ήχο.
Και εσύ να την ρωτάς
συνέχεια,
αν είναι καλά.
"Ε Λοιπόν δεν ξέρω,"
επειδή

Κρατάει την τελευταία Κυριακή
της εβδομάδας,
σαν να ήταν μια από όλες τις άλλες.
Και όχι η τελευταία.
Γιατί δεν είναι.
Σηκώνει ένα ποτήρι
προς τα μέσα
και διασκεδάζει με ότι δικό σας
βρίσκει εκεί.
Κάνει Πρόποση σε χαρταετό με κομμένο σχοινί.
Προς τα πάνω ή προς
τα κάτω,
το που θα πάει,
δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Είναι απλώς μια κατεύθυνση.
Αλλού είναι που φαίνονται τα σημάδια.

Είναι εκείνη η γρήγορη
αλλαγή του καιρού,
οι μέρες που κυλάνε αργά
και οι μήνες που περνάνε
σε ταχύτητες απίστευτες.
αυτή καλά είναι,
ο χρόνος δεν είναι.
Σαδιστικός,
τον αισθάνεται να κρέμεται
από πάνω τους.
Ένα νεκρό πτώμα στην μέση του σαλονιού.
Αναγκασμένοι να τον παρατηρήσουν.
"Δεν ταιριάζει αυτό το
πτώμα στο σαλόνι μας,
αγάπη μου."

Η χρονική γραμμή,
σας θυμίζει το τέλος σας,
κάπου εκεί,
καμουφλαρισμένο σε μικρή κουκιδίτσα.
Σβήνετε την γραμμή με την γόμα.
Πιάνεστε μαζί από την
ουρά του χαρταετού ενώ φεύγει προς τα πάνω.
Ευτυχία.

Και εκείνη να σε ρωτάει συνέχεια,
αν είσαι καλά.
"Ε λοιπόν δεν ξέρω",
αλλά,
Ας την έκανε κάποιος
να σωπάσει την ώρα που
ξεφορτώνεσαι
τα πτώματα.
Και το κάνεις εσύ που μπορείς.
Επειδή,
Η ευτυχία βρίσκεται στο
Μαζί.

Το κυνήγι.

Στην άλλη πλευρά,
είσαι.

Είσαι ο πρίγκιπας στο βασίλειο των
επιφανειακών.
Είσαι,
τα θεμέλια ενός κτηρίου που γκρεμίζεται,
επαναληπτικά.
Απλώς και μόνο για να έχεις διαρκώς
την καλύτερη πρόσοψη.
Μια κοπέλα
με μαλλιά που μυρίζουν φθινόπωρο,
στέκεται στην ταράτσα σου,
αγκαλιά με την πόλη.
Και έπειτα,
σου ξεφεύγει.
Και είναι το όνειρο.
Το ομορφότερο θήραμα.

Κάθε αυγή με άλλη πρόσοψη.
Ο καθρέφτης του Διαμερίσματος 24 σπάει μπροστά
στους λυγμούς της,
γίνεται το νερό κόκκινο,
το ποτάμι παίρνει την μορφή σου,
κυλώντας με ανάποδη ροή.
Είσαι ο εφιάλτης της
που τρέχει γρηγορότερα από τον
χρόνο,
κάθε βράδυ.
Και εκείνη λιώνει, ακίνητη.
Πίσω από κάθε κουρτίνα που κινείται,
την ξυπνάς και την αποκοιμίζεις.
Οι υπόλοιποι δύουμε κάθε μέρα
με τον ίδιο ακριβώς
τρόπο.
Θα σταματήσει να βρίσκεται σε
άμυνα,
όταν σταματήσεις την επίθεση.
Και τότε πως θα υπάρχετε;
Είσαστε ιστορία με χίλιες διαφορετικές καταλήξεις.
Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψω.


Είσαι στην άλλη πλευρά
ενός άλλου νομίσματος.
όχι απλώς στην άλλη όψη,
αυτού που
πνίγεται στην τσέπη της.

Πραγματικοί Ηγέτες.

Της ανήκει το πιο παράξενο
ξύπνημα.
Το στρώμα της τρυπάει το
πάτωμα
κ καταλήγει στην αυλή
ανάμεσα σε λουλούδια
και απότιστο γρασίδι.
Και επιπλέει στον κήπο ατάραχη.
Μαγεμένη από την μυρωδιά
του πρωινού καφέ.
Απλά πράγματα.

Τραγούδι δυνατό και
παράφωνο στην μέση ενός βαγονιού
του μετρό.
μπορεί και Χαρίζει στην ζωή,
soundtrack.
Δεν την είδατε ποτέ
να κλαίει,
γιατί κανένας δεν της έμαθε πως
χρειάζεται.

Ξεφυλλίζει σελίδες
βιβλίων
και γερνά,
Όμορφα.
Γράφει συνέχεια ιστορίες.
Και είναι είτε παζλ,
είτε άσχημα παραμύθια.
Τους έχει αποτραβηγμένους σε
μια γωνία.
Τρομαγμένους,
να περιμένουν το αποτέλεσμα.


Είναι εκείνο το απέραντο μαύρο
πέρα από το σημείο
που δείχνει το δάχτυλό σου
στον ουρανό.
Ή η έξοδος των τούνελ που
κλείνει
για να σε καταπιεί.
Είναι κριτής και παραλία,
το κορίτσι με τα χίλια γράμματα.



Είναι κάθε καθαρή αρχή.
και

επιτέλους,

Για όλους εκείνους που
ικετεύουν για νόημα
είναι το χέρι που θα τους σπρώξει να ζήσουν
την λερωμένη συνέχεια.

Σε αναμονή

Για να γαντζωθείς στο τώρα,
τρεις χιλιάδες προτάσεις και μια.
Και τις πήρες όλες απ' το χέρι.
Σου είπαν πως δεν θα μπορούσες
να φύγεις,
στην μέση ενός καινούριου βιβλίου,
ή ακουμπώντας ένα κομμάτι πολύχρωμο
στο παζλ.
Συνθέτοντας ένα μπουκέτο λουλούδια,
φτιάχνοντας χυμό,
ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα.
Καθημερινή επανάληψη της ιεροτελεστίας.

Χάνεται σιγά σιγά
ο έλεγχος.
Κάποιες φορές,
αισθάνεσαι διάφανη:
οι αχτίδες διαπερνούν το δέρμα σου.
Ρυζόχαρτο,
κάπως έτσι το φαντάζεσαι.
Άλλες
είσαι ο κορμός του
δέντρου
και το σώμα σου γλιστράει μακριά σου
σαν ρίζες.
Και αν γυρνούσε ο κόσμος σου
ανάποδα
τα μέλη σου θα γαντζώνονταν
στα σύννεφα και
θα απομακρύνονταν με ταχύτητες
απίθανες.
Και τότε έβαλες τον έρωτα να σου
ξεριζώσει τον ουρανό
γιατί σε τρόμαζε.
Και το έκανε.
Γιατί έτσι,
αγαπάνε.

Για να σε ζωγραφίσουν στο εδώ,
Σου ακούμπησαν μαργαρίτες
στο μαξιλάρι,
περπάτησαν μαζί σου
μονοπάτια ατελείωτα
στον μικρό κήπο.
Είπαν το ίδιο ανόητο ανέκδοτο
ξανά και ξανά
γιατί κανέναν
σαν εσένα
δεν θα συνόδευε
στα απέραντα ταξίδια
ο απόηχος ενός ασήμαντου
αστείου.


Και δεν έφυγες.