Πόσα "όχι";

από τον καθρέφτη μου,
Ξεφεύγουν μικρές προτάσεις,
Σκληρές,
Που τα μάτια μου γεμίζουν
Όχι δάκρυα μα αμφιβολία.
"μείνε πίσω"
(απαιτούν)
και τα μάτια μου κλείνουν
και τις διώχνουν.
μέτρα τώρα τα λόγια μου!
ποια φωνήεντα είναι πιο όμορφα;
χάρισμα σου.
πόσες φράσεις αιρετικές χωρά,
το μαξιλάρι μου;ΠΟΣΕΣ;
Και στη βροχή που με χτυπάει λέω
ΠΆΡΕ ΜΕ,ΑΛΛΟΥ
και με οδηγεί στη παραλία,
εκείνη,που τα όνειρα μου στοιχειώνει.

[μέτραω τις σκιές,μετραω τις στάχτες,τα κύματα,μετραω τις προσευχές μου μια μια και τις ζωγραφιές μου τις πιο όμορφες,πετάω στον τσίγκινο κάδο και τις καιω.ΟΛΕΣ.
σβήσε το φεγγάρι σήμερα.
ξεδιψασε με,με αλμύρα
σε λιμάνια.
λιμάνια του ανέμου,
φίλα με,
μια τώρα στο μέτωπο
σαν αέρας ή όνειρο.]
απόψε σβήσε το πόρτατιφ.
κρύψε τις πληγές στις σκιές,
τον καθρέφτη κάλυψε με πανιά μεγάλα,άσπρα.
ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΑΠΟΨΕ.
μην μιλάς.
πόσα όχι χωράνε
σε μια τόση δα πρόταση?

"Πες μου ένα ψέμα"

Μερικές φορές ο κόσμος τεράστιος φαντάζει
Σαν ψέμα ή ουράνιο τόξο.
Πιανω τον εαυτό μου,
Τις φορές εκείνες,
Ένα δάκρυ να ψάχνει,
Στην παλάμη σου.
Αυτό δεν είναι το τελευταίο γράμμα
Ούτε ευχή
Ούτε όνειρο.
Μονάχα μαθε,
Πως αν είχα κάπου να πιστεύω
Κάθε αγκαλιά,
Όλα τα χρώματα θα έκρυβε.

Εσυ όμως παγιδευμένος,
Στην ατελείωτη καταιγίδα
-που να αγγίξω δεν μπορώ-
Κοιτάς τις γραμμές μου αυτές
Και χάνεις σε ματιες ανόητες,
το νόημα.
Πες μου τουλάχιστον

Ένα ψέμα.

ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ

Σε λέξεις με γράμματα αδειανά,
πάλι,
βρίσκω τον εαυτό μου εγκλωβισμένο.
Προτροπές ανούσιες,
αφιερώσεις που τίποτα δεν σημαίνουν.

ένα όνειρο πάλι-
Μια μικρή τουλίπα.
Όχι,λάθος.
Ένα λιβάδι με τουλίπες
και στην άκρη του ένα παγκάκιβρεγμένο
από την πρώτη φθινοπωρινή βροχή.
Εκεί,
καθισμένοι όλοι μου οι φόβοι,
την θάλασσα λουλουδιών περιμένουν να διασχίσω.
Στα χέρια μου ένα χάρτινο μικρό καραβάκι
από σελίδα τετραδίου.
Στα χέρια τους
ένα μικρό χάρτινο τίποτα,
που όλα τα δάκρυα του ήλιου
δημιουργουν.
[Το χαμόγελο εκείνο της γαλήνης διώξε.
το φοβάμαι.
Με κοιτάζει,
έτσι απλά,
γλυκά,
σαν γιασεμί στο στενό του αυγούστου,
όταν οι χειρότερες σκέψεις που γεννάω
το χτυπούν σαν σφαίρες.
Μου χαιδεύει το βλέμα,
όταν οι βελόνες οι δικές μου
ματώνουν τα μάτια του.
Ούτε ενα δάκρυ να μην δω.
Ούτε ένα.]
Πλησιάζω το παγκάκι
Τα χείλη εκείνα
τα ήρεμα με το χέρι μου πάω να αγγίξω
και το χαμόγελο σβήνεται.
Το μικρο,χαρτινο τίποτα,
χάνεται.

Στο δεξί μου χέρι μια λιμνούλα.
Την πλησιάζω με αργό βήμα.
Κάτω από πάνινα παπούτσια,
λυώνουν οι τουλίπες.
Συγχωρέστε με.
ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ.

ακουμπώ τη σελίδα του τετραδίου μου,
γράμμα διπλωμένο,
καραβάκι μου,
Στην ακτή της λιμνούλας.
Η λιμνούλα,
θάλασσα γίνεται.
Και το γραμματάκι το δικό μου,
που αναπνοή "γαλήνια"
θέλησα να κάνω,
Ξύλινο γίνεται.
Τα πανιά του οι λέξεις μου
και από το νερό παρασύρεται.
Προλαβαίνω να σε δώ στην αντιπερα όχθη
στην αγκαλιά σου να το κρύβεις
και μετά η εικόνα χάνεται.


ΣΥΓΧΩΡΑ ΜΕ.
ότι θες.
ότι
θες.
μονάχα σβήσε το χαμόγελο εκείνο
και με ένα δάκρυ το μάγουλό μου χάιδεψε.

Γράμμα στη βροχή.

Στην παλάμη σου δυο τρεις σταγόνες
δεν θα τις αφήσω να σ'αφήσουν.
Ταξιδεύουν στην παλάμη σου
σαν το μικρότερο μου ψέμμα
"Οχι"
Δεν φεύγω.
Όχι αυτό το μικρό απόγευμα.

στην στάση απόγευμα αργά,
που το φως βυθίζεται
πίσω από το γυάλινο κάστρο,
ένα μικρό συννεφάκι
και μια σταγόνα.
Όχι η μικρή φθινοπωρινή καταγίδα,
μα οι μελωδίες στα ακουστικά σου
σε πνίγουν.
Θάνατος των στιγμών
και όλες οι ρόδες γράφουνε
φράσεις και ονόματα.
Μια κυρία στα μαύρα
"μην θρηνείς τα όμορφα"
Λέξεις στο πίσω μέρος μια κάρτας
Διάβασε την.
Ξανά.
Το λεωφορείο να μην έρχεται
και το άρωμα σου να μπλέκεται
με το νερό
και να θυμίζει.
"Τα πιο όμορφα πράγματα
στις πιο σκληρές σου ώρες"

Το πάνινο ζευγάρι παπούτσια
βαρύ κάνει το βήμα σου
Και την παραμονή σου στην στάση να χαιδεύουν
μικρές,γλυκιές ανασφάλειες.
Ακους τις φωνές πάλι να στροβιλίζονται
γύρω από καταστάσεις.
Τα γράμματα σου
στο πίσω μέρος μια κάρτας.
Διάβασε την
Ξανα.

Στο τέρμα του λεωφορείου
τα όνειρά σου
περιμένουν
δυο τρείς λέξεις σκληρές
πραγματική να την κάνουν.
Τα μαλλια βρεγμένα
το χαμόγελο υγρό.
Άκουσε τις φράσεις σου,
Πριν το βρεγμένο γραμματοκιβώτιο αγγίξεις
και τα χρώματα
από το πιο όμορφο ουράνιο τόξο
-λέξεις
γλυστρίσουν
στη σχισμή.

στην παλάμη σου σταγόνα
δεν θα την αφήσω να σ'αφήσει.

Το πορτατίφ και ο μεγάλος ύπνος.

Μην σβήνεις το φως,
σε παρακαλώ,
τον ύπνο τον φοβάμαι.
Άσε τις σκιές παιχνίδια να σκαρώνουν
στον τοίχο που ακουμπάει το μαξιλάρι μου.
Φοβάμαι τον ύπνο τον μεγάλο,
ένα μικρό κεράκι άναψε
ή το παλιό πορτατίφ,
σε παρακαλώ.
Αν το σβήσεις,
φοβάμαι,
όταν ξυπνήσω την αγκαλιά σου πια,
δεν θα θυμάμαι
πόσο όμορφο το πρόσωπο σου φαίνεται
στον ήλιο του δρόμου με τα δέντρα.
Μην μου κλέψεις ούτε μια αχτίνα.

[Πριν κοιμηθώ παραμύθια θα σκαρφιστώ
για τις ρωγμές στον απέναντι τοίχο,
θα φανταστώ πως σε ένα τεράστιο άσπρο αερόστατο,μέσα,
γίνομαι ένα με τα σύννεφα,
την ιστορία του κόσμου θα σχεδιάσω από την αρχή
και για κάθε μελωδία που στο μυαλό μου εισβάλει,
στίχους νέους θα βρώ να με εκφράζουν καλύτερα.
Όταν τα αντικείμενα του δωματίου αυτού,
με τα μάτια μου τα χαιδέψω όλα,
τότε θα κοιμηθώ.
Μην μου σβήνεις το φως λοιπόν.]




Δεν θα θυμάμαι.

άσπρο μαντήλι

Στην άκρη της προβλήτας χάνω τα όνειρα
δυο βήματα,
-οχι τέσσερα,στην άμμο.
Η επιφάνεια,αναταραγμένη,
τη θολή νύχτα δεν αντικατοπτρίζει.
Στα υπόγεια ρεύματα
τα θέλω και τα μπορώ
-ο μικρός σου,πονηρός μονόλογος,
να στροβιλίζεται.
Θα τον φυλάξουν καλά κρυμένο,
τίποτα να μην πληγώσει.
Στο ορκίζομαι.
Δεν είναι αντίο,
είναι μοναχά απόδραση.

Κλωνάρια μικρά να λυγίζουν στον άνεμο,
απογυμνώθηκαν από τα άνθη τους,
τώρα,
λίγο πριν την αρχή του πιο μεγάλου χειμώνα.
και ο πιο γλυκός ήχος θρωίσματος
περπατάει στην ξύλινη προβλήματα τωρα,
συνοδεία οι λέξεις τους,
που πιότερο λογικές πέφτουν στα αυτιά σου,
από τα μεγαλύτερα τα λόγια.
Τώρα η επιφάνεια ήσυχη για να αποκαλύψει
αστρική σκόνη που αγκαλιάζει το πρόσωπο το δικό σου.
Στα μάτια μην κοιτάς τον ήχο.
Μην φιλάς τις λέξεις.
Το νερό δεν θα σε σώσει όταν από
πάνω το κοιτάς.
Κόκκινα μάτια
και τρεις τέσσερις λυγμοί.
Κλάψε για την ομορφια
ενός γλυκού θανάτου.

Σήκω αγκάλιασε με χέρια
μεγάλα σαν φτερά
τον αέρα της στιγμής αυτής.
Απομακρύνσου από την προβλήτα.
Μάταια περίμενες.
Ένα δάκρυ τελευταίο σου επιτρέπω μονάχα.
Μια στάλα χαράς
γιατί ίσως το χάρτινο καραβάκι
να φοβήθηκε επιβάτες να πάρει
και καλύτερα θα είναι έτσι.

Περπάτα τώρα πάλι στην άμμο.
Παρέα με παλιά είδωλα.
Από εδώ και πέρα όχι δάκρυα.
Όχι τίποτα.
Δύο χέρια να σε τραβήξουν σε ένα παρελθόν
που ίσως να πονέσει
μα τουλάχιστον είναι εδώ.

Χίλιοι μικροί θάνατοι,
ξανά και ξανά.
Ο τελευταίος ήλπιζα πως θα σαι εσύ
-Το καραβάκι το χάρτινο,
σε έναν άλλο κόσμο να με οδηγήσει.

Απομακρύνσου από τη προβλήτα μα από την ακτή μην απομακρύνεσαι.
Ούτε ένα δάκρυ.
Ησύχασε.
Και άφησε το παλιό τραγούδι που αγάπησες,
στα χέρια του να σε αποκοιμήσει.
Άφησε το παλιό τραγούδι,
φεγγαρόσκονη,
στο χέρι σου να 'ναι
να ταξιδεύει
και να σε ταξιδεύει.













14/4

Χάρτινο καράβι.

Ένα μικρό τραγουδάκι
να ξεφεύγει από μπλέ γραμμές
Και σπασμένα μολύβια.
Να ξεφεύγει από τα χείλη μου σαν κραυγή,
και από απόκρυμνους γκρεμούς,
άμμο να γεννάει.
Μουρμουρητό
επειδή οι σκέψεις πρέπει να είναι σιωπηλές
και ας μην χορταίνει
η αυγή την παιχνιδιάρικη λαλιά τους.
Ας μην χορταίνει η ψυχή σου με αυγή.
Δεν κλείνει "επίσης" ούτε "στη συνέχεια"
η ξέφρενη αυτή παρέλαση ιδεών.
Ούτε τελείες ανούσιες.
Και ένα μικρό παιχνίδι να δούμε
ένα παζλ παράξενο αν να λύσεις μπορείς.
Στα χέρια ανάμεσα αναπνέει ο ψίθυρος του δάσους
και τη σελίδα μου,
καράβι την φαντάζομαι
τα ποταμάκια στις ακρες του δρόμου να σχίζει
χωρίς να πονά.
Κυλάω σε όλες τις λέξεις που τόσο φοβάμαι να λεω.
βυθίζομαι.
-Όχι σε κάποια ένδοξη λαμπρή
ναυμαχία.
Εγώ και οι σκέψεις μου,
μικρό χάρτινο καράβι.

Έτσι απλά,σαν παιδικό παιχνίδι
στου ήλιου σαν την ζάλη,

Βυθίζομαι.








......