Σχετικά με τον χρόνο:π.μ,α.μ.

Δέκα α.μ.
Μπέζ τοίχος.
Απέραντη λευκή σελίδα
και παραμύθια από μελάνι στη παλάμη μου.
Δύο μικρές αχτίνες
(-ηλίου;)
παίζουν κάποια μελωδία ακατανόητη
στα ψυχρά πλακάκια που καλύπτουν τον πέμπτο τοίχο.
Και αν χάνονταν κάτω από τα πόδια μου,
προς το βάθος και το άπειρο,
ίσως να αποτελούσαν έναν ειρωνικό επικήδειο
-μοναχα δικό μου.
Πέντε και εφτά πρώτα λεπτά μ.μ.
Άσπρος τοίχος
είπα τα μάτια μου να κλείσω
για λίγες στιγμές.
Μα τα σεντόνια είναι βαριά και το σώμα μου
πονάνε,κρατώντας με στο τώρα.
Και ίσως,αν στο λαβύρινθο του μυαλού μου
σε κάποιο όνειρο χανόμουν,
να έμενα εκεί.
Τουλάχιστον οι τοίχοι του,
δεν θα καθρέφτιζαν μία μονάχα εικόνα.
Εννιά και δέκα πρώτα λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα μ.μ.
Έξω από το παράθυρο,σκοτάδι πηχτό,
να φωτογραφίζει τέλεια,
το τέλος του καλοκαιριού.
Ένα πουλόβερ,ένα παλιό τζίν,
βόλτα στην γειτονιά με
έναν φίλο και κάθε πλάκα παίρνει τεράστιες διαστάσεις,
να καλύψει κενά
Σχεδόν αστείο φαντάζει.
Εδώ,
τέσσερις μέρες από εκείνη που με κράταγες,έντεκα ώρες από τότε που σου μίλησα και
τρείς μικρες ανησυχίες.α.μ.
Ας μιλήσουμε για χρόνο.
Για τον τρόπο με τον οποίο
κάθε λεπτό που η εικόνα σου στο μυαλό μου στροβιλίζει
και γλυκά ψέμματα ψιθυρίζει στις σκέψεις μου,
πιότερο μοναχικό φαντάζει.
Για τη μικρή ή γιγλαντια μορφή των δευτεολέπτων.
Για το ρολόι που άχρηστα βαραίνει τον καρπό μου.
για όλα τα λεπτά μαζι σου,
και όλα τα λεπτά χωρίς Εμένα.