Όταν σβήνουν τα φώτα.νοήματα ημιτελή.

ΑΥΤΗ είναι η κόψη του ξυραφιού (γελάω με τον εαυτό μου). Πιο πέρα δεν έχει. Μία σκέψη, δυο τρεις στίχοι-και τώρα, τι; Μερικές φορες (αλλά μην το πείς), νομίζω πως μοναδική πηγή της μοναξιάς μου είναι οι σκέψεις μου, που με τραβάνε στο μαύρο, ακόμη και στις καλύτερες των στιγμών. Τρέλα το είπαν. Δεν είναι. Μονάχα ανασφάλεια. Νομίζω πως αν βυθιστώ σε κάποιο όνειρο, όλα θα είναι πιο απλά. Επιλέγω αυτό το όνειρο να είναι με την αντανάκλαση στον καθρέφτη σου και στη ζωή την τρισδιάστατη.

Η απάντηση σε τρεις χιλιάδες ερωτήσεις, δεν είναι "έτσι", δεν είναι "δεν ξέρω" είναι η ίδια η ερώτηση. Σκέψου το αγάπη μου. Η αλήθεια δεν βρίσκεται σε ένα παράθυρο που την ασχήμια του κόσμου αποκαλύπτει. Δεν βρίσκεται σε λόγια για το φεγγάρι, ούτε για την αγάπη. Ούτε σε μελωδίες που χάνονται σε πλακόστρωτα και παρασέρνονται μέσα σε κάποια ζάλη. Σε αγαπάω με όλη την έκταση της σκέψης μου- μην το αμφισβητείς ούτε σε εμένα ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Με την καμπύλη του πρώτου σωστού α στο δημοτικό. Με το πρώτο τραγούδι που με έκανε να κλάψω. Δεν βγάζουν νόημα τα λόγια μου. Σε αγαπάω σαν αγκαλιά που τη ζέστη μέσα κλείνει, τρέφεται από την καρδία μου και την καρδιά μου ξεδιψάει. Δεν έχει να κάνει με λόγια πλεον, γιατί σε αγαπάω όσο μια μισοτελειωμένη πρόταση - .Μία που φωνάζει "ΜΕΙΝΕ ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ" και η υπόλοιπη χάνεται στον ήχο.
Ακριβώς σαν μία ημιτελή συμφωνία,
λίγο πρίν ή λίγο αφού έχουν σβήσει τα φώτα.